پروستات غده‌ای است که بطور طبیعی در زیر مثانه واقع شده و مختص مردان می‌باشد، زنان فاقد پروستات هستند. مجرای ادرار از میان پروستات رد شده و وظیفه پروستات تولید قسمتی از مایع منی می‌باشد. پروستات در توانایی جنسی نقشی نداشته و از روی سطح شکم قابل لمس نمیباشد. از سن ۴۵ تا ۵۰ سالگی پروستات در تمام مردان شروع به رشد خوش‌خیم و بزرگ شدن می‌کند.

بیماری های پروستات عبارتند از :

  • التهاب پروستات
  • بزرگی خوش خیم پروستات
  • سرطان پروستات

التهاب پروستات

این بیماری اکثراً در سنین جوانی و زیر ۵۰ سالگی دیده شده و انواع میکروبی و غیر میکروبی داشته که اکثریت موارد آن نوع غیر میکروبی می‌باشد. علائم آن مبهم و غیر اختصاصی بوده و شامل درد ناحیه زیر شکم و یا بین پاها، درد لگن، سوزش ادرار، کاهش جریان ادرار، تکرار ادرار می‌باشد. این بیماری طولانی مدت بوده و عوامل روحی در تشدید و یا تخفیف بیماری مؤثر بوده، اکثریت بیماران مراجعات مکرر به پزشکان مختلف داشته و از لحاظ روحی تحت فشار هستند. نکته مهم در درمان این بیماران، اطمینان دادن به بی خطری این بیماری و نیز عدم ارتباط آن با سرطان پروستات و بزرگی خوش‌خیم پروستات در سنین بالا می‌باشد.

بزرگی خوش خیم پروستات

همانطور که قبلاً گفته شد، پروستات از سنین ۴۵-۵۰ سالگی شروع به رشد خوش‌خیم می‌کند که این امر در تمام مردان اتفاق می‌افتد ولی شدت آن و نیز علائمی که ایجاد می‌کند متغیر می‌باشد. قبلاً نیز گفته شد که مجرای ادراری در مردان از میان پروستات عبور می‌کند، در نتیجه موقعی که پروستات شروع به رشد و بزرگتر شدن کند، ایجاد انسداد در مسیر مجرای ادرار کرده و علائم خاص خود را تولید می‌کند. علائم بزرگ شدن پروستات شامل: تأخیر در شروع ادرار، کاهش فشار ادرار (کاهش پرتاب ادرار)، طول کشیدن زمان ادرار کردن، عدم قطع سریع در خاتمه ادرار کردن، احساس عدم تخلیه کامل مثانه، تکرار ادرار روزانه و شبانه، سوزش ادرار، وجود خون در ادرار، احتباس حاد جریان ادرار، عفونت ادراری. یک نکته مهم در مورد علائم بیماری شدت علائم و تنوع آن می‌باشد و لزوماً هر بیمار همه علائم را می‌تواند از خود بروز ندهد. گذشته از علائم مزاحمی که این بیماری تولید می‌کند، خطرناک‌ترین و مهم‌ترین عارضه‌ای که می‌تواند تولید کند، انسداد تدریجی در مسیر خروج ادرار از کلیه‌ها و از کار انداختن کلیه‌ها بوده که این مسئله به‌خصوص در بیماران با سطح اجتماعی بالاتر دیده شده که علائم خیلی شدید نبوده و حتی می‌تواند منجر به نارسایی و از کار افتادن دائمی کلیه‌ها گردد. خون‌ریزی‌های شدید مثانه که با دفع لخته همراه بوده و نیز عفونت های مکرر سیستم ادراری از دیگر عوارض مهم این بیماری است.